Kris Heeft Gelijk

De telefoon gaat terwijl ik onder de douche sta. Ik hoor hem niet, maar wanneer ik me sta af te drogen hoor ik dat het antwoordapparaat is ingesproken. Ik sla een handdoek om en luister het bericht van mijn moeder af, of ik haar even terug wil bellen. Zo gezegd, zo gedaan. Geen belangrijke dingen, maar allemaal met de belangrijkste ondertoon (die ook wel bekend staat als Liefde).

“Je hoeft toch niet meteen terug te bellen! Kleed je eerst even rustig aan.”
“Ja, maar voor hetzelfde geld is er paniek. Dan ren ik de deur uit en dan kom ik je redden!”
Mijn fantasie neemt een loopje met me.
“Dan neem ik mijn zwaard mee en roep ik al mijn drakenvrienden.”
Het beeld van een naakte vrouw die als een gek de straat op rent met een zwaard in haar handen vermaakt me.
“En dan doe ik mijn handdoek om mijn nek als een cape! Zoals een echte held!”

Deze naakte held op sokken met grootheidswaanzin reageert op een enorm elfje dat oplicht in de lucht. Ik sta tot uw beschikking.

“Het lijkt me heerlijk om door je gered te worden,” is dan ook het enige perfecte antwoord op mijn onzin.

Mijn hart stopt. Binnen luttele nanoseconden zitten er kleine zweetdruppeltjes op mijn neus en voorhoofd. Ondanks het gevoel dat mijn hart even gestopt is, voel ik hem al snel erg gehaast kloppen. Ik ben uitgegleden en kijk enigszins geschrokken op of niemand het heeft gezien. Er is een kleine opluchting te bespeuren wanneer ik zie dat dat niet het gevoel is. De grond is nog nat wanneer ik mijn handen erop zet om op te staan. Wanneer ik door de druppeltjes heen kijk die zich op mijn bril hebben verzameld, schrikt mijn hart een tweede maal.

Het besef dat ik ben uitgegleden over een naaktslak laat mijn hartslag voor de tweede maal tot enorme hoogten pieken. Een golf van walging maakt zich meester van me. Direct gevolgd door de tweede golf wanneer ik mijn schoen op de grond neerzet. Ik voel de slak er nog onder zitten. Wanneer ik eronder kijk zie ik dat er zelfs drie van die vieze beesten onder vastgeplakt zitten.

Kennelijk was het all you can eat voor 12,50 voor de slakken die op een kluitje bij elkaar zaten. Al heeft niemand ze verteld dat je van het dessert enorme koppijn krijgt.

Mijn toilet is een groot schoolbord,
waar naast de obvious boodschappen,
ook leukere kunnen worden gedeponeerd.

Zelfs de donkerste nacht gaat voorbij,
als de zo weer opkomt -
prijkt er in sierlijke witte kalkletters
en het handschrift van mijn moeder
op de blauwe muur.

Wat een wijsheid! zei ik haar.
Maar eerlijk als ze is,
kwam dat recht haar niet toe,
het was van Asterix en Obelix.
Zo blijkt maar weer dat die Galliërs,
geen gekke jongens waren.

Ik pak mijn pens
en schud hem op en neer.

Schuddebuiken, noemen we dat.

Er heeft hier zo’n stilte gewoed, dat een echo eindeloos zou duren. Wanneer ik hier een naald zou leggen zonder de hooiberg, zou men hem alsnog niet kunnen vinden. Maar mijn woorden zijn net onkruid. Ze schieten zo nu en dan tussen de kieren omhoog, puur natuur – mijn natuur.

Geen lange emotionele betogen. Geen huilend weerzien zoals twee geliefdes die na lange tijd weer herenigd worden. Geen ‘En hoe gaat het nou met jou?‘ – ‘Hoe voel je je?‘ – ‘Wat heb je de afgelopen tijd gedaan?‘. Nee, gewoon puur woorden. Vertellen wat me bezighoudt. Niet terugkijken. Niet stilstaan. Gewoon weer een stapje vooruit. Een klein stapje. Want zelfs met enorme voeten kun je kleine stapjes zetten.

Eindbestemming? De reis terug naar Kris. Kris zoals Kris is bedoeld. Schrijvend, scheppend. Woorden delend. Er zijn veel geplande reisbestemmingen, een nieuw domein, een nieuwe lay-out. Maar de planning is los. En of ik er linksom kom of wellicht uit moet wijken en rechtsom moet gaan, dat zien we dan wel weer. Voor nu staat het eerste doel op mijn lijstje afgevinkt: Weer op pad gaan.

De kriebel die over mijn rug naar mijn oor klimt fluistert me zachtjes toe. ‘Spannend he?‘

Ik zit in de tuin en zie een vliegtuig over vliegen. Twee lange slierten rook verlaten de achterkant van het gevaarte. Ze zijn duidelijk te onderscheiden in de lucht, als twee witte littekens over de strakblauwe lucht. Ik laat mijn gedachten even afdwalen.

Ik stel me voor hoe er mensen in het vliegtuig zitten. Dat het vliegtuig van een heel ver tropisch oord komt. Er zitten mensen in die terugkomen van een lange of een korte vakantie. Er zitten mensen in die juist van dat verre land naar ons kikkerlandje komen. Ik stel me voor hoe de stewardess met het karretje met versnaperingen door het gangpad loopt, vrolijk glimlachend naar alle reizigers en ze een fijne reis bezorgend omdat dat nou eenmaal in haar takenpakket zit en hetgene is wat ze leuk vond aan deze baan. De vader die terwijl zijn vrouw en twee kinderen slapen zichzelf toestaat om naar de benen van diezelfde stewardess te kijken, met haar prachtige designershoes en kousen die in zijn fantasie eeuwig doorlopen op haar welgevormde benen. Hij staat zichzelf toe om haar voor te stellen in bikini op hetzelfde strand waar hij net vandaan kwam en schrikt op uit zijn mijmeringen wanneer ze hem met een stralende glimlach vraagt of hij iets van de kar wil hebben. Hij bestelt kinderdrankjes en kindernsoep wanneer hij weer in zijn vaderrol schiet.

Aan de andere kant van de rij is de ietwat dikkige kalende man in slaap gevallen. Zijn hoofd is op zijn schouder gevallen en hij neemt meer ruimte van de stoel van het meisje naast hem in dan zij beiden hadden gehoopt. Ze heeft haar camera op haar schoot. Haar zongebruinde benen vallen op onder haar felgekleurde rokje. Ze bladert rustig door de foto’s heen en lacht sereen bij het zien van al haar nieuwe vrienden, vooral de waterschildpad die ze tijdens het duiken in het azuurblauwe water had leren kennen. Ze ziet de wereld op haar foto’s. Het is dat de camera op haar benen ligt want buiten dat ligt de wereld in alle manieren aan haar voeten.

De piloot lacht naar zijn copiloot. Vanachter zijn piloten zonnebril vormen zijn ogen lachrimpels en beide mannen zijn blij weer bijna thuis te zijn. Ze roepen de temperatuur om door de intercom en voorspellen de verwachte landingstijd. Voor sommige reizigers is de reis voorbij, voor anderen begint de vakantie pas net. Waar de ene dadelijk thuis zal komen laat de ander zijn huis juist achter en een derde groep is waar dan ook ter wereld thuis. De slapende mensen dromen letterlijk, sommigen zijn aan het dagdromen over alledaagse dingen, zoals de mooiste kleur lingerie voor de beeldschone stewardess. Er is plaats voor grote dromen maar zeker ook voor hele kleine. Het vliegtuig verzamelt ze en zet ze om in brandstof.

De energie geëxtraheerd uit dromen geeft je de kracht om te vliegen. Het vliegtuig stoot ze uit en laat een litteken in de strakblauwe lucht achter. Wachten tot een meisje met een zonnebril ze opmerkt en de energie in haar lichaam voelt vloeien. Ze droomt.

Het had welgeteld vier smsjes nodig om af te spreken. Afgelopen dinsdag kwam mijn beste vriendinnetje van de basisschool langs. Gedurende een groot gedeelte van de middelbare school waren we alsnog onafscheidelijk, maar zoals dat gaat bij mensen veranderden wij en onze vriendschap. Van ruzie is nooit sprake geweest, slechts minder contact. Zo kwam het dat zij naar mijn huisje kwam kijken en ik voor haar kookte.

Sommige dingen veranderen niet. Ik stond schaapachtig naar de andere kant van de tram te kijken toen zij uitstapte, even onhandig als altijd en liep nog geen minuut later tegen een paaltje aan. Er werd nog steeds enthousiast geknuffeld bij het weerzien. Zij was nog steeds alles wat ik me herinnerde.  Maar er was ook genoeg dat wel veranderd was. Ze was nog veel meer dan ik me herinnerde.

We praatten bij, we aten heerlijk. Mede door de cherrytomaten die zij meenam omdat ik ze vergat. Kun je zeggen dat het bij volwassen worden hoort als je beseft dat je elkaar vraagt hoe het elkaars ouders gaat? Ik kan me niet  herinneren dat ik dat vroeger ooit deed bij vriendinnen. We haalden herinneringen op aan vroeger, aan onze musical uit groep acht. We zongen door een docent gemaakte teksten op bestaande liedjes. Ze moet nog steeds aan me denken als ze een van die liedjes hoort zei ze, dat ze dan dacht dat ik de tekst vast nog uit mijn hoofd zou kennen. En dat klopt. Ik zing die liedjes nog steeds met de musicaltekst mee.

Toen ze uiteindelijk dapper de deur uitstapte om de weg naar huis te vinden namen we afscheid. Ze vond het fijn dat we gewoon bij elkaar kunnen zijn na lange tijd van afwezigheid en dat dat helemaal prima is. En zo is het. Het is fijn om haar te zien. Te zien wie we waren en wie we nu zijn. Dat we beiden een eigen leven hebben, met een verleden waar we een groot deel van uit maken. Dat we ook in het heden en de toekomst een deel van elkaars leven uit kunnen maken, zo groot of zo klein als we beiden kiezen. Wat het uiteindelijk ook zal worden, het is allemaal goed. Het is gegund.

Sometimes the fastest way to get there is to go slow
And sometimes if you wanna hold on you got to let go
I’m gonna close my eyes
And count to ten
I’m gonna close my eyes
And when I open them again
Everything will make sense to me then
Count to ten – Tina Dico

Met een lichte rode blos op mijn wangen van de zon van de afgelopen dagen, zit ik in de achtertuin met een kop thee. Mijn blote voeten rusten op het voetenbankje dat bij de tuinset hoort. De lange blonde haren op mijn tenen die me aan de Hobbits uit Lord of the Rings doen denken zoeken naarstig het zonlicht op. De vogeltjes kwetteren in de bomen om me heen. De paarse bloemen aan de klimplanten die ik vanmiddag met mijn moeder in een grote bak plantte lachen hun tanden naar me bloot. Voor ik het goed en wel besef heerst er totale stilte in mijn hoofd.

Now that she’s back in the atmosphere
with drops of Jupiter in her hair,
she acts like summer and walks like rain
reminds me that there’s a time to change.
Since the return from her stay on the moon
she listens like spring and she talks like June.
Drops of Jupiter – Train

Een zachte wind tilt een pluk van mijn zomerblonde haar van mijn schouder. Een ander haartje kriebelt zachtjes mijn nek. De deur bij de buren gaat open omdat de schoolgaande dochter thuiskomt en haar fiets wegzet. Ze laat de achterdeur open en ik hoor hoe ze iets te drinken inschenkt. Tevreden neem ik nog een slok van mijn thee. Ik pak Zielenscherming van Couperus op en laat zijn prachtige woorden door mijn hoofd echoën. Voor ik het goed besef zijn de poëtische woorden de enige die er in mijn hoofd klinken.

The man of a thousand faces
Sits down at the table
Eats a small lump of sugar
And smiles at the moon like he knows her.
Man of a thousand faces – Regina Spektor

Niet veel later is mijn thee op en mijn boek uit. Mijn huid heeft voor vandaag alle zon gehad die het aankan. Ik zet mijn blote voeten op de grond en ben me bewust van het gevoel van de grond onder mijn voeten. De kleine zandkorreltjes die overal aan blijven plakken. Een verdwaalde mier die besluit om over mijn voet heen te klimmen in plaats van er omheen te lopen. Ik strek mijn benen en ga rustig naar binnen. Voor ik het goed besef neem ik de stilte en de lente in mijn hoofd mee mijn huis in.

Een paartje zwanen dat net als op de foto’s met hun hoofden een hartje vormt. De meneer die vanuit zijn raam twee ganzen brood uit zijn hand voert. Een wilde parkiet die op een balkon van het vogelvoer snoept. De bloesems in de kersenbomen naast de Chinees. Het kleine meisje dat met haar veel te grote roze zonnebril dapper de wereld wankel instapt. Een zorgvuldig aangelegd tuintje, volop in de bloei. De kat die op de schuur gehypnotiseerd naar de merel in de tuin staart, beiden opschrikkend door het geluid dat het belletje aan de kat zijn halsband maakt. De lieveheersbeestjes, eerst nog maar één, maar hoe langer je kijkt des te meer er verschijnen. De opkomende zonnebloemen, naarstig vechtend om zo veel mogelijk zon te krijgen. De gezette man in zijn korte broek op de fiets, zwaar ademend maar vriendelijk groetend.

Ik ben de oogkleppen voorbij. Ik bekijk de wereld liever door een roze bril.

Ik sprak methaar af vandaag. Een kleedje, veel vers fruit, verse sapjes en het Malieveld waren de insteek. Ze vond me in de Bruna, waar ik met mijn neus in de boeken stond. Niet heel veel later stond ik bij de kassa, want als de Bruna boekjes van Couperus voor 1,50 weg doet kan ik dat niet negeren. We liepen het station uit en spraken volop. Ik vind het fijn om te zien hoe natuurlijk dat gaat met haar. Ze stelt me op mijn gemak en ik heb bij haar geen seconde het idee dat ik me anders voor moet doen dan normaal.

Na een omweg door de opname van een serie op Het Plein, belandden we gewapend met fijne gesprekken op een veldje vlakbij het Malieveld. Aangetrokken door een enorme oude boom gingen we in de heerlijke lentezon op een kleedje zitten en stalden we ons zojuist aangeschafte eten uit. We hadden het over van alles. Belangrijke dingen, kleine dingetjes, het ging allemaal met het grootste gemak. Wanneer stiltes geen ongemakkelijke stiltes zijn, maar slechts korte pauzes in een aangenaam gesprek weet je dat het goed zit.

Ondertussen nam een duif wraak omdat we ons fruit niet met hem deelden. Eerst werd ik getrakteerd op poep op mijn hand, even later werd zij op dezelfde wijze verwend.

De middag kwam ten einde omdat zij nog even doorging naar de kapper. Het gesprek kwam erop dat kappers vaak het veilige doen wanneer je ze de vrije hand gaf. Ik opperde dat het er misschien aan lag dat we in een maatschappij leven waarin klanten met een vast plaatje binnenkomen, waar de kapper graag aan wil voldoen. Wellicht dat het zou helpen wanneer je binnen zou komen met een open houding, er voor open staand om je een nieuwe coupe aan te laten meten. Een goed idee, dat meteen uit zou worden geprobeerd. “Ik wil graag een kapsel waardoor ik er fantastisch uitzie,” zei ze met een stralende glimlach.

Meisje, zelfs al scheren ze je kaal, door die stralende glimlach zie je er hoe dan ook fantastisch uit. Om over de glimlach in je ogen nog maar niet te spreken.

“Wat een grappig nieuwsbericht,” zeg ik tegen Vriendlief. “Er staat: De politie heeft zaterdagnacht in Haarlem drie tieners aangehouden die een 19-jarige man zouden hebben beroofd.  Dus ze noemen de daders tieners, maar de negentien jarige jongen is ineens een man. Net alsof dat geen tiener is.”

Hij lacht een beetje en beaamt het. Ik wil meer bevestiging en gesprek dan dit en ga er dus over door.

“Ja, je bent tiener tot je twintig bent hoor.”

“Dat weet ik liefje,” zegt hij. “Ik ken het principe van een tiener.”

“Ja, want soms denken mensen dat je maar tot je achttiende tiener bent,” ga ik verder. “Maar tot je twintigste ben je tiener. En daarna ben je voor de rest van je leven tigger. Alhoewel, als je honderd wordt misschien niet meer. Dan ben je,” ik laat een onzekere stilte vallen omdat ik niet weet hoe ik verder moet gaan. Want wat ben je qua levensfase als je de honderd gepasseerd bent?

“Oud,” concludeert Vriendlief.