Kris Heeft Gelijk

Met een beetje troebele blik kijk ik naar de woorden die over het beeld langsvliegen. Ik kan niet zo goed tegen alcohol en zie dus al snel troebel. De kamer is gevuld met zingende meisjes, één hele stoere zingende man tussen al die zingende meisjes (of misschien wel vrouwen). Na de middag te hebben geprobeerd om de karaokemachines werkend te krijgen, liggen de microfoons al de hele avond onaangeraakt en is alle moeite voor niets geweest. Echt karaoke was het ook niet te noemen: Iedereen zingt namelijk ieder liedje mee. Er worden wel conclusies getrokken en ontdekkingen gedaan: One way or the other is een ontzettend eentonig nummer, Copa Copana is eigenlijk geen feel good nummer (arme Lola), we kennen de meeste teksten niet zo goed als we denken dat we ze kennen en leren van de anderen ‘dat ze nog nooit’ iets wel of niet hebben gedaan. Een leerzame avond. En één van mijn eerdere bevestigingen werd wederom vastgesteld: Kris kan niet zo heel goed tegen alcohol. Was het niet Einstein die zei dat je gepretendeerde waarheden moest blijven testen om te zien of het wel echt waarheden waren?

“Hoe heet dat ene nummer ook alweer van ‘heart beat, sky high?” vraagt Mijn-naam-begint-met-een-L-want-dat-staat-voor-Lange-benen.
“Heart beat, van Martine Bond,” antwoordt mijn liefste vriendinnetje, terwijl ze comfortabel op de bank prachtig zit te wezen.
“Wat grappig”, mompel ik, “die ken ik alleen van die reclame.”
Antwoord krijg ik niet, ik weet überhaupt niet of iemand me gehoord heeft. Dat geeft ook niet. Ik vraag me ondertussen naarstig af hoe die reclame in godsnaam ging waar hij in voorkwam. Het nummer wordt opgezocht en er wordt enthousiast meegezongen. Ik kijk voornamelijk naar de tekst en lees mee. Ik ben onder de indruk; waarschijnlijk van zowel de wijn als het nummer. Ik kijk vanaf de grond, waar ik trouwens heerlijk zit, op naar haar op de bank.
“Wat een mooi liedje,” weet ik geëmotioneerd uit te brengen.
“Ja hè?” Ze kijkt me even aan, glimlacht, en begint een verhaal te vertellen over een verlaten wereld, een open zee, een donker heelal, het mooie liedje en twee goede vriendinnen met zachte stemmen. Het maakt het allemaal nog mooier.

De stemmen in de kamer zijn meestal alles behalve mooi. We hebben het vooral heel erg naar ons zin door gewoon gezellig mee te blèrren. Overigens een eervolle vermelding voor de geweldige vertolking van Ken in Barbiegirl. Ondanks dat eigenlijk niets deze avond echt een schoonheidsprijs verdient, is het een mooie avond. Soms moet je alleen even stilstaan bij de mooie dingen.

Goed, heel dit huisvrouw gebeuren is helemaal nieuw voor me. Het schoonmaken en het bijhouden daarvan gaat ondertussen aardig, de boodschappen gaan al een stuk langer goed en koken gaat ook steeds beter. Tuinieren is echter niet echt mijn ding. Mijn moeder is er wel erg goed in en helpt me volgens mij dan ook erg graag. De startende huisvrouw die ik ben, ging ik gister dan ook de tuin in om wat planten te snoeien. Ik heb echter nooit geweten dat snoeien zo zwaar kan zijn. Ik heb spierpijn in mijn onderarmen, polsen en handen.

De conclusie is dat tuinieren hard werken is. Vandaag ging ik dus voor de minder zware aanpak: Foto’s van mijn werk maken. Ik ben niet zo’n goede fotograaf, plaats ook bijna nooit foto’s. Maar ik wil niet achterblijven en wil best de uitdaging aangaan om beter te leren fotograferen. Hoewel ik van de woorden ben, kan ik er soms niet omheen dat beelden meer zeggen dan woorden.

De struiken die gesnoeid zijn. Echt recht zijn ze niet, maar ik vind dat ik het er best aardig van af heb gebracht zo voor de eerste keer.

Bloemen aan m’n tomatenplant! Ben benieuwd wanneer er daadwerkelijk tomaatjes aan komen.

”

Er kwamen zomaar bloemetjes tussen de tegels door naar boven. Leuk, lief en gezellig. Het tweede plantje kwam ook tussen de tegels door. Mijn moeder heeft hem er voorzichtig tussenuit gehaald en in een pot geplant. Ondanks dat hij er een beetje verregend uit ziet doet hij het goed en staat het verrassend creatief om een pot in de vuurkorf te zetten.

Hallo, mijn naam is Kristi en ik ben koolhydraatverslaafd. Zoals we allemaal hebben geleerd van de talloze Amerikaanse films is de eerste stap naar genezing het toegeven van het probleem. Ik geef het bij deze toe: Ik ben verslaafd aan koolhydraten.

Mijn moeder waarschuwde me er vroeger al voor als ik om een snoepje vroeg. “Misschien dat je er nu nog niet van aankomt, maar dat kan dadelijk zomaar ineens omslaan!” Dat deed het ook. Toen ik rond mijn vijftiende heftig aan het puberen was, begon ik ineens aan te komen. Ik kreeg een buikje en werd ongelukkig van mijn eigen lichaam. Op mijn zeventiende begon ik daarom met afvallen. Na dertien kilo af te zijn gevallen zat ik weer strak in mijn lichaam en was ik ontzettend gelukkig met mezelf. Het gewicht waar ik toen op zat wist ik ongeveer twee jaar vast te houden. Maar helaas begon ik daarna ook weer aan te komen. Voor de verhuizing was ik alweer zwaarder dan ik eigenlijk wilde. Tijdens het klussen ging het helemaal mis, het was namelijk makkelijker om de frituur even snel aan te gooien dan om iets gezonds te koken.

Zo komt het dat ik momenteel zwaarder ben dan ik ooit ben geweest. Iets waar ik niet gelukkig mee ben. En gelukkig zijn is iets dat ik wél wil. Mijn gewicht is iets waar ik iets aan kan doen. Ik wil weer strak in mijn lichaam zitten. Ik heb het boek ‘Het Heller programma’ aangeschaft en aan de hand daarvan ben ik af aan het vallen. Door minder koolhydraten te eten, ben ik binnen vijf dagen alweer anderhalve kilo kwijt, heb ik meer energie dan ik ooit heb gehad en heb ik geen hongergevoel meer. Het gaat best makkelijk en ik eet eigenlijk alleen maar dingen die ik héél erg lekker vind om te eten.

Dus; Mijn naam is Kristi en ik ben verslaafd aan koolhydraten. Verwacht de komende tijd maar berichten over mijn dalende gewicht. Ik ga deze strijd winnen.

Goed, ik ben inmiddels ruim een maand in het bezit van mijn BeBook. Ik moet eerlijk zeggen dat ik sinds die tijd geen van mijn echte boeken meer heb aangeraakt. Toch lijkt de voornaamste reden daarvoor te zijn dat er ineens een heleboel boeken beschikbaar zijn die ik al een tijd wilde lezen. Maar of ik heelmaal om ben? Tja, ik weet het niet. Een rijtje voors en tegens, mocht iemand overwegen een e-reader te willen kopen.

Aan de linkerzijde van de boksring vinden we the new and improved e-reader. Sterke punten zijn het makkelijk verkrijgen van boeken. Wil je het boek kopen, staat het meteen op de computer. Wil je iets minder legale wegen bewandelen is het zelfs gratis te downloaden. Helaas zijn niet alle boeken in e-book formaat te verkrijgen, vooral wat minder populaire en oudere boeken hebben hier last van. Er zijn veel boeken tegelijk op het apparaatje te zetten. Een voordeel dat ik vooral aan het eind van een boek zie; wanneer ik een boek bijna uit had en een lange treinreis voor de boeg had, nam ik er altijd twee mee. Ik lees vooral Fantasy en fantasyauteurs hebben er een handje van dikke epossen te schrijven. Niet licht dus, als je er twee mee moet zeulen. Naast het feit dat het lichter is dan twee boeken meezeulen, weegt een e-reader sowieso bijna niets. Geen kramp in mijn polsen van een boek te lang vasthouden, geen strepen op mijn buik omdat ik m’n boek daar op liet rusten. Bovendien kan ik mijn e-reader met één hand vasthouden, mijn handen onder de dekens houden terwijl ik mijn boek erboven hou (geen koude handen!) en zelfs met één hand de pagina omslaan terwijl ik deze onder de deken houd.

Aan de andere kant van de boksring vinden we het boek zoals we dat allemaal kennen. Voordelen boven een e-reader vind ik dat boeken zo lekker ruiken. Zowel oude als nieuwe boeken hebben een specifieke geur waar ik gelukkig van wordt. Een groot voordeel van het oude boek vind ik dat ik even vooruit kan bladeren om te kijken hoe lang het hoofdstuk nog is, iets wat ik vaak even doe om te kijken of het mogelijk is toch nog één hoofdstukje te lezen terwijl ik eigenlijk zou moeten gaan slapen. Daarbij heb ik een tic dat ik het heerlijk vind om te kijken hoe groot het stuk pagina’s eruit ziet dat ik die dag heb gelezen, of om te letterlijk te zien hoe het stuk dat ik nog moet lezen slinkt. Ik ben me er overigens helemaal van bewust dat dit best wel eens een eigenaardigheid zou kunnen zijn die enkel mij toebehoort. Een ander punt waar het oude boek het zeker op wint is dat het een stuk mooier in mijn boekenkast staat dan enkel mijn BeBook. En wat misschien ook iets is waar alleen ik last van heb, is dat ik het zo jammer vind dat niemand anders kan zien wat je leest. Ik vind het heerlijk om in het openbaar vervoer te gluren wat andere mensen aan het lezen zijn.

Oke, het komt er in principe op neer dat een e-reader het op praktische punten met gemak wint. Toch zou ik met een geweer op mijn hoofd en de keuze om voor eens en altijd tussen de twee te kiezen zonder twijfelen voor het normale boek kiezen. Ik denk dat ik er gewoon niet omheen kan dat ik een bibliofiel ben. Het maakt niet uit hoe, ik lees wel door.

Toen ik in de zomervakantie van 2007 drie maanden niets te doen had, heb ik fulltime als administratief medewerker bij StartPeople gewerkt. De locatie van dit uitzendbureau is geweldig: Op de Hyppolitusbuurt direct achter de Grote Markt in Delft. Ik kwam iedere dag langs het meest geweldige antiekwinkeltje, de gezelligste eettentjes en een schattig alternatief winkeltje. Aan het eind van de straat zat een prachtige boekenwinkel. In plaats van prijsjes op de boeken, hingen er scanners aan de muren waar je je boek kon scannen om de prijs te achterhalen. Daarnaast hadden ze een uitgebreide fantasysectie voor Nederlandse maatstaven. Het winkeltje overwon mijn hart. Toen ik aan het eind van de drie maanden een boekenbon als afscheidscadeau kreeg, ging ik dan ook linea recta naar deze winkel om het uit te geven. Ik wist ook al welk boek ik zou kopen, ik had er immers al minstens dertig keer mee in mijn handen gestaan. Het boek heette De Naam van de Wind en is geschreven door Patrick Rothfuss. Meer dan dit wist ik er ook niet over; de achterkant bevatte geen samenvatting en de flaptekst was wegens folie niet te lezen. Maar ik was zo gecharmeerd door de naam en de prachtige cover dat ik geen seconde twijfelde voordat ik het boek meenam.

Het bleek een van mijn beste beslissingen ooit te zijn geweest. De Naam van de wind is mijn meest favoriete boek ooit. Mijn lievelings, zoals we vroeger allemaal gezegd zouden hebben. De flaptekst geeft me kippenvel, iedere keer dat ik hem lees opnieuw. Het is het enige boek dat ik wel eens uit de boekenkast trek en er willekeurig een paar bladzijdes van lees. Ik heb Vriendlief er maanden van moeten overtuigen dat het boek toch echt de moeite waard was. Nadat hij er eenmaal aan was begonnen, was hij om en gaf hij me gelijk. Sinds ik Naam van de wind voor het eerst heb gelezen, heeft de auteur mijn hart ook weten te veroveren. Patrick Rothfuss is één van de meest eerlijke, oprechte en grappige mensen waar ik ooit wat van gelezen heb. Hij houdt een blog bij op zijn website en houdt zijn fans op de hoogte van het schrijven van het vervolg op zijn boek. Een boek waar ik met elke vezel in mijn lichaam naar uitkijk.

Buiten de lofprijzing die dit stukje is, is er een grotere reden om hierover te schrijven. Soms heb ik het idee dat mijn droom om auteur te worden ongegrond is. Dat ik er niet genoeg aan doe, er niet genoeg talent voor zou hebben. Dat ik het niet waard ben om ooit uitgegeven te worden; dat zijn alleen de mensen die er meer energie in steken. Mensen die er alles aan doen om maar een beetje bekendheid te krijgen.
Het valt me daarbij ook op dat auteurs vaak hun moedertaal hebben gestudeerd voor ze uitgegeven worden. Engelse auteurs zijn vaak hoogleraar Engels, Nederlandse auteurs zijn vaak leraar Nederlands. Het is niet de reden dat ik Nederlands studeer, of überhaupt denk dat mensen die geen taal studeren minder kans of recht hebben om auteur te worden. Het is gewoon iets dat me opgevallen is. Zo ook Patrick Rothfuss. Hij studeerde Engels, was hoogleraar Engels. Toch kende niemand hem voordat hij Naam van de Wind uitgaf. Een werk waar hij overigens 15 jaar van zijn leven aan werkte voordat het op de markt kwam.

Het inspireert me. Het geeft me vertrouwen dat ik over 15 jaar mezelf ook zo zie. Dat er in mijn biografie te lezen valt dat ik Nederlands studeerde. Dat ik er jaren over deed om mijn eerste werk te voltooien en dat men tot die tijd geen idee had wie ik was. Het geeft me een gevoel van overwinning. Wacht maar, over 15 jaar kennen mensen mijn naam ook. Over 15 jaar zijn er mensen die een stukje schrijven over mij, die geraakt zijn door mijn woorden. Ik ben er niet het meisje voor om bekend te willen zijn, om in het middelpunt van de aandacht te staan. Maar ik ben er van overtuigd. Wacht maar, jullie zullen het vanzelf wel zien.

Want de niet meer nieuwe verf is droog
-De kleuren fletser
dan de verhitte discussies erom-

De sleutel voelt vertrouwd,
de keuken lijkt alweer oud.
O, was materialisme uit de mode?
Die nota vond mijn zelfgemaakte bureau niet.
Donker Mahonie trouwens,
dat bureau.

Wanneer ben ik vertrouwd geraakt,
met wat gister nog een nachtmerrie leek?
Ik heb mijn woord nog niet gegeven,
wel mijn handtekening gezet.

Sinds wanneer durf ik zonder lamp aan
van de trap af in het donker naar de wc
en linea recta weer terug naar bed?

Het was niet eens erg druk toen we aankwamen. Het terrein begon langzaam vol te lopen met mensen, gewone mensen net als wij, toen de zon steeds hoger aan de hemel kwam te staan. De drie weken ervoor had ik doorgebracht met rugpijn. Na een bezoekje aan de huisarts en de fysiotherapeut, wist ik gewapend met pijnstillers en oefeningen mijn beklemde tussenwervelschijf te negeren. De zon scheen fel. Terwijl mijn huid langzaam rood begon te worden en mijn nieuwe truitje doorweekt werd van het zweet, stonden we tussen de overige 39.996 mensen te dansen. We hadden al een rondje over het terrein van Decibel gelopen, wat lekkers te drinken gehaald en zowel hoedjes als een waaier gekocht. Samen met Vriendlief, mijn allerliefste vriendinnetje en de liefde van haar leven stonden we rond een uur of vier bij de Pussy Lounge. Een jaar of drie geleden was ik totaal onbekend met welke DJ dan ook. Dit jaar kende ik zowaar het grootste gedeelte van de namen die zouden komen. Ik had zowaar zelfs een voorkeur voor welke artiesten we zouden bekijken. Zo kwam het dat we met andere gelijkgestemde mensen enthousiast stonden te dansen toen Darkraver op kwam. We dansten, we lachten, we dronken, we zongen. We genoten.

I’ve been roaming around, I was looking down at all I see
painted faces, fill places I can’t reach

You know that I could use somebody,
you know that I could use somebody.

Helaas was mijn pijnstiller niet opgewassen tegen een hele dag lopen, dansen, staan en springen. De pijn werd steeds heviger en dansen werd ongemakkelijker. Terwijl Kings of Leon op een vrolijk dancedeuntje zongen dat ik Someone like you nodig had, verscheen er een glimlach op mijn gezicht van alle dansende en lachende mensen, ondersteunde ik mijn rug met mijn hand. Springen ging niet meer, een beetje meedeinen was nog wel te doen. Ondanks dat ik me gelukkig voelde van het topje van mijn hoofd tot de uiteinden van mijn tenen, begon ik te wensen dat ik thuis was. De zon was te heet, brandde te hard op mijn veel te witte huid. Er waren te veel mensen, ze stonden te dicht op me en ik kreeg niet genoeg adem. Zelfs die paar wijntjes konden de benauwdheid niet wegnemen zoals ze aan het begin van de dag wel hadden gedaan. Maar de kaartjes waren duur geweest, de muziek was nog steeds heerlijk en ik had het nog goed naar mijn zin bij mijn gezelschap; zeggen dat ik naar huis wilde was geen optie.

Someone like you and all you know and how you speak,
countless lovers undercover of the streets

Gelukkig, of misschien eigenlijk wel helaas, kennen mijn liefsten me te goed. Ze zagen aan me dat ik pijn had en we gingen hierna dan ook meer zitten dan we normaal zouden hebben gedaan. “Als het echt niet gaat, dan gaan we gewoon naar huis hè, dan ga ik desnoods wel met je mee terwijl Vixen en Liefde van Haar leven hier blijven”, zei de liefde van Mijn leven. Ik knikte, knoopte het in mijn oren en zette me er overheen. Maar om half zeven trok ik het niet meer. “Ik wil eigenlijk naar huis, zei ik met een klein stemmetje. Vriendlief sloeg een arm om me heen en veegde de stiekeme tranen weg. “Als we nog even tien minuutjes gaan dansen, gaan we met je mee naar huis. Samen uit, samen thuis.” Het was me meteen duidelijk waarom ze mijn liefste vriendinnetje is.

You know that I could use somebody.
You know that I could use somebody

Twee uur later zaten we thuis op de bank. Mijn spieren begonnen weer te ontspannen, mijn paniek was verdwenen en ik kon weer blijdschap voelen. Met een wijntje in m’n hand, een stuk chocolade in mijn mond, een goede vriendin aan mijn zij en onze voeten onder een zacht paars dekentje was ik zowel letterlijk en metaforisch weer thuis. Terwijl ik helemaal mijn plekje weer had gevonden, leek het me onmogelijk om ooit nog van die bank af te komen. De keuken die wellicht wel tien meter lopen was, leek ineens een halve marathon weg. “Ik wil nog een wijntje halen, maar die keuken lijkt zo onmogelijk ver.” Ze pakte mijn hand, nam me mee en zei dat ze wel mee ging, moest toch plassen. Ik wachtte met mijn wederom volle glas tot ze klaar was met plassen. Want alleen teruglopen, tja, dat was zowaar nog onmogelijker dan de heenweg had geleken. Ze was het met me eens. “Samen naar de keuken, samen naar de woonkamer”, concludeerde ze met een stralende glimlach terwijl we hand in hand terug liepen.

Someone like you

Vreemd. Ik herken je. Ik zie aan de manier waarop je staat dat jij het bent. Ik zie aan de manier waarop je lacht terug dat je toen al dezelfde persoon was. Zowel op de foto’s waar je net geboren bent, als op de foto’s waar je een kleine draak van een jaar of zeven bent. De foto’s waar je duidelijk begint te puberen zouden gisteren kunnen zijn genomen; je gezicht is hetzelfde, alleen wat meer verborgen onder de puisten. Ik zie dat je toen al was wie je nu bent.

Je bent jonger op de foto’s. Je leefde een ander leven. De mensen om je heen waren jonger, de omgeving was anders. Toch kan ik je niet anders zien dan ik je nu zie. Ik herken jou, mijn liefste, altijd.

Ken je van die weken dat je alleen maar dingen hebt waar je tegenop ziet? Dat je denkt dat je de week nooit gaat overleven. In ieder geval niet weet hóe je het moet overleven. Dat je maandag een tentamen hebt, een mondeling nota bene, waar je je niet goed op voorbereid voelt en denkt dat je het nooit gaat halen. Dat je dinsdagochtend om acht uur bij de huisarts moet zijn en vervolgens dinsdagmiddag naar een sollicitatiegesprek moet waar je onderhand echt geen energie meer voor hebt? Dat je geen licht aan de horizon meer kan zien? Er alleen maar regenbuien en geen zon in de aankondiging van Piet Paulusma is te vinden – de rest van je fucking bestaan? Dat je in een ravijn bent gesprongen, terwijl je 30 pillen hebt geslikt, je polsen hebt doorgesneden en een verhuisman – met smerige bouwvakkersspleet – hebt ingehuurd om een piano op je te deponeren?

Hoewel ik de tijd zo af en toe vervloek omdat het zo verdomd snel voorbij gaat, viel het mee deze week. Ik kreeg een zeven voor mijn tentamen, diclofenac en fysiotherapie voor mijn rugpijn en een tijdelijke oplossing voor mijn geldnood.

De belangrijkste les die ik deze week leerde had niets te maken met mijn tentamen Vroegmoderne Letterkunde. Ik leerde dat alles uiteindelijk voorbij gaat en dat je niet aan alle dingen waar je tegenop ziet doodgaat. Bovendien leerde ik dat je een beetje spacy in je hoofd wordt van Diclofenac en dat dat je veel makkelijker in staat stelt om regenbogen te zien. Zowel spreekwoordelijk als letterlijk.

Ik dacht er nog eens over na. Was ik er van de week nog van overtuigd dat ik saai gevonden zou kunnen worden door mijn immer stabiele liefdesleven, ben ik nu van mening veranderd. Wat andere mensen van je denken, is hetgeen dat je uitstraalt en hoe jij overkomt. Buiten dat het helemaal niets uitmaakt wat andere mensen van me denken, heb ik zelf in de hand wat ze dan denken. Ik ben alles behalve saai. Ik ben Gelukkig. Zo gelukkig dat het zijn eigen hoofdletter verdient. En als iemand gelukkig zijn voor saai zijn aanziet, dan is er iets serieus mis met die persoon en hoop ik dat er snel hulp voor diegene wordt gezocht.