“Hoe heet dat ene nummer ook alweer van ‘heart beat, sky high?” vraagt Mijn-naam-begint-met-een-L-want-dat-staat-voor-Lange-benen.
“Heart beat, van Martine Bond,” antwoordt mijn liefste vriendinnetje, terwijl ze comfortabel op de bank prachtig zit te wezen.
“Wat grappig”, mompel ik, “die ken ik alleen van die reclame.”
Antwoord krijg ik niet, ik weet überhaupt niet of iemand me gehoord heeft. Dat geeft ook niet. Ik vraag me ondertussen naarstig af hoe die reclame in godsnaam ging waar hij in voorkwam. Het nummer wordt opgezocht en er wordt enthousiast meegezongen. Ik kijk voornamelijk naar de tekst en lees mee. Ik ben onder de indruk; waarschijnlijk van zowel de wijn als het nummer. Ik kijk vanaf de grond, waar ik trouwens heerlijk zit, op naar haar op de bank.
“Wat een mooi liedje,” weet ik geëmotioneerd uit te brengen.
“Ja hè?” Ze kijkt me even aan, glimlacht, en begint een verhaal te vertellen over een verlaten wereld, een open zee, een donker heelal, het mooie liedje en twee goede vriendinnen met zachte stemmen. Het maakt het allemaal nog mooier.

De stemmen in de kamer zijn meestal alles behalve mooi. We hebben het vooral heel erg naar ons zin door gewoon gezellig mee te blèrren. Overigens een eervolle vermelding voor de geweldige vertolking van Ken in Barbiegirl. Ondanks dat eigenlijk niets deze avond echt een schoonheidsprijs verdient, is het een mooie avond. Soms moet je alleen even stilstaan bij de mooie dingen.

De conclusie is dat tuinieren hard werken is. Vandaag ging ik dus voor de minder zware aanpak: Foto’s van mijn werk maken. Ik ben niet zo’n goede fotograaf, plaats ook bijna nooit foto’s. Maar ik wil niet achterblijven en wil best de uitdaging aangaan om beter te leren fotograferen. Hoewel ik van de woorden ben, kan ik er soms niet omheen dat beelden meer zeggen dan woorden.

De struiken die gesnoeid zijn. Echt recht zijn ze niet, maar ik vind dat ik het er best aardig van af heb gebracht zo voor de eerste keer.

Bloemen aan m’n tomatenplant! Ben benieuwd wanneer er daadwerkelijk tomaatjes aan komen.

”

Er kwamen zomaar bloemetjes tussen de tegels door naar boven. Leuk, lief en gezellig. Het tweede plantje kwam ook tussen de tegels door. Mijn moeder heeft hem er voorzichtig tussenuit gehaald en in een pot geplant. Ondanks dat hij er een beetje verregend uit ziet doet hij het goed en staat het verrassend creatief om een pot in de vuurkorf te zetten.

Mijn moeder waarschuwde me er vroeger al voor als ik om een snoepje vroeg. “Misschien dat je er nu nog niet van aankomt, maar dat kan dadelijk zomaar ineens omslaan!” Dat deed het ook. Toen ik rond mijn vijftiende heftig aan het puberen was, begon ik ineens aan te komen. Ik kreeg een buikje en werd ongelukkig van mijn eigen lichaam. Op mijn zeventiende begon ik daarom met afvallen. Na dertien kilo af te zijn gevallen zat ik weer strak in mijn lichaam en was ik ontzettend gelukkig met mezelf. Het gewicht waar ik toen op zat wist ik ongeveer twee jaar vast te houden. Maar helaas begon ik daarna ook weer aan te komen. Voor de verhuizing was ik alweer zwaarder dan ik eigenlijk wilde. Tijdens het klussen ging het helemaal mis, het was namelijk makkelijker om de frituur even snel aan te gooien dan om iets gezonds te koken.

Zo komt het dat ik momenteel zwaarder ben dan ik ooit ben geweest. Iets waar ik niet gelukkig mee ben. En gelukkig zijn is iets dat ik wél wil. Mijn gewicht is iets waar ik iets aan kan doen. Ik wil weer strak in mijn lichaam zitten. Ik heb het boek ‘Het Heller programma’ aangeschaft en aan de hand daarvan ben ik af aan het vallen. Door minder koolhydraten te eten, ben ik binnen vijf dagen alweer anderhalve kilo kwijt, heb ik meer energie dan ik ooit heb gehad en heb ik geen hongergevoel meer. Het gaat best makkelijk en ik eet eigenlijk alleen maar dingen die ik héél erg lekker vind om te eten.

Dus; Mijn naam is Kristi en ik ben verslaafd aan koolhydraten. Verwacht de komende tijd maar berichten over mijn dalende gewicht. Ik ga deze strijd winnen.

Aan de linkerzijde van de boksring vinden we the new and improved e-reader. Sterke punten zijn het makkelijk verkrijgen van boeken. Wil je het boek kopen, staat het meteen op de computer. Wil je iets minder legale wegen bewandelen is het zelfs gratis te downloaden. Helaas zijn niet alle boeken in e-book formaat te verkrijgen, vooral wat minder populaire en oudere boeken hebben hier last van. Er zijn veel boeken tegelijk op het apparaatje te zetten. Een voordeel dat ik vooral aan het eind van een boek zie; wanneer ik een boek bijna uit had en een lange treinreis voor de boeg had, nam ik er altijd twee mee. Ik lees vooral Fantasy en fantasyauteurs hebben er een handje van dikke epossen te schrijven. Niet licht dus, als je er twee mee moet zeulen. Naast het feit dat het lichter is dan twee boeken meezeulen, weegt een e-reader sowieso bijna niets. Geen kramp in mijn polsen van een boek te lang vasthouden, geen strepen op mijn buik omdat ik m’n boek daar op liet rusten. Bovendien kan ik mijn e-reader met één hand vasthouden, mijn handen onder de dekens houden terwijl ik mijn boek erboven hou (geen koude handen!) en zelfs met één hand de pagina omslaan terwijl ik deze onder de deken houd.

Aan de andere kant van de boksring vinden we het boek zoals we dat allemaal kennen. Voordelen boven een e-reader vind ik dat boeken zo lekker ruiken. Zowel oude als nieuwe boeken hebben een specifieke geur waar ik gelukkig van wordt. Een groot voordeel van het oude boek vind ik dat ik even vooruit kan bladeren om te kijken hoe lang het hoofdstuk nog is, iets wat ik vaak even doe om te kijken of het mogelijk is toch nog één hoofdstukje te lezen terwijl ik eigenlijk zou moeten gaan slapen. Daarbij heb ik een tic dat ik het heerlijk vind om te kijken hoe groot het stuk pagina’s eruit ziet dat ik die dag heb gelezen, of om te letterlijk te zien hoe het stuk dat ik nog moet lezen slinkt. Ik ben me er overigens helemaal van bewust dat dit best wel eens een eigenaardigheid zou kunnen zijn die enkel mij toebehoort. Een ander punt waar het oude boek het zeker op wint is dat het een stuk mooier in mijn boekenkast staat dan enkel mijn BeBook. En wat misschien ook iets is waar alleen ik last van heb, is dat ik het zo jammer vind dat niemand anders kan zien wat je leest. Ik vind het heerlijk om in het openbaar vervoer te gluren wat andere mensen aan het lezen zijn.

Oke, het komt er in principe op neer dat een e-reader het op praktische punten met gemak wint. Toch zou ik met een geweer op mijn hoofd en de keuze om voor eens en altijd tussen de twee te kiezen zonder twijfelen voor het normale boek kiezen. Ik denk dat ik er gewoon niet omheen kan dat ik een bibliofiel ben. Het maakt niet uit hoe, ik lees wel door.

Het bleek een van mijn beste beslissingen ooit te zijn geweest. De Naam van de wind is mijn meest favoriete boek ooit. Mijn lievelings, zoals we vroeger allemaal gezegd zouden hebben. De flaptekst geeft me kippenvel, iedere keer dat ik hem lees opnieuw. Het is het enige boek dat ik wel eens uit de boekenkast trek en er willekeurig een paar bladzijdes van lees. Ik heb Vriendlief er maanden van moeten overtuigen dat het boek toch echt de moeite waard was. Nadat hij er eenmaal aan was begonnen, was hij om en gaf hij me gelijk. Sinds ik Naam van de wind voor het eerst heb gelezen, heeft de auteur mijn hart ook weten te veroveren. Patrick Rothfuss is één van de meest eerlijke, oprechte en grappige mensen waar ik ooit wat van gelezen heb. Hij houdt een blog bij op zijn website en houdt zijn fans op de hoogte van het schrijven van het vervolg op zijn boek. Een boek waar ik met elke vezel in mijn lichaam naar uitkijk.

Buiten de lofprijzing die dit stukje is, is er een grotere reden om hierover te schrijven. Soms heb ik het idee dat mijn droom om auteur te worden ongegrond is. Dat ik er niet genoeg aan doe, er niet genoeg talent voor zou hebben. Dat ik het niet waard ben om ooit uitgegeven te worden; dat zijn alleen de mensen die er meer energie in steken. Mensen die er alles aan doen om maar een beetje bekendheid te krijgen.
Het valt me daarbij ook op dat auteurs vaak hun moedertaal hebben gestudeerd voor ze uitgegeven worden. Engelse auteurs zijn vaak hoogleraar Engels, Nederlandse auteurs zijn vaak leraar Nederlands. Het is niet de reden dat ik Nederlands studeer, of überhaupt denk dat mensen die geen taal studeren minder kans of recht hebben om auteur te worden. Het is gewoon iets dat me opgevallen is. Zo ook Patrick Rothfuss. Hij studeerde Engels, was hoogleraar Engels. Toch kende niemand hem voordat hij Naam van de Wind uitgaf. Een werk waar hij overigens 15 jaar van zijn leven aan werkte voordat het op de markt kwam.

Het inspireert me. Het geeft me vertrouwen dat ik over 15 jaar mezelf ook zo zie. Dat er in mijn biografie te lezen valt dat ik Nederlands studeerde. Dat ik er jaren over deed om mijn eerste werk te voltooien en dat men tot die tijd geen idee had wie ik was. Het geeft me een gevoel van overwinning. Wacht maar, over 15 jaar kennen mensen mijn naam ook. Over 15 jaar zijn er mensen die een stukje schrijven over mij, die geraakt zijn door mijn woorden. Ik ben er niet het meisje voor om bekend te willen zijn, om in het middelpunt van de aandacht te staan. Maar ik ben er van overtuigd. Wacht maar, jullie zullen het vanzelf wel zien.

De sleutel voelt vertrouwd,
de keuken lijkt alweer oud.
O, was materialisme uit de mode?
Die nota vond mijn zelfgemaakte bureau niet.
Donker Mahonie trouwens,
dat bureau.

Wanneer ben ik vertrouwd geraakt,
met wat gister nog een nachtmerrie leek?
Ik heb mijn woord nog niet gegeven,
wel mijn handtekening gezet.

Sinds wanneer durf ik zonder lamp aan
van de trap af in het donker naar de wc
en linea recta weer terug naar bed?

I’ve been roaming around, I was looking down at all I see
painted faces, fill places I can’t reach

You know that I could use somebody,
you know that I could use somebody.

Helaas was mijn pijnstiller niet opgewassen tegen een hele dag lopen, dansen, staan en springen. De pijn werd steeds heviger en dansen werd ongemakkelijker. Terwijl Kings of Leon op een vrolijk dancedeuntje zongen dat ik Someone like you nodig had, verscheen er een glimlach op mijn gezicht van alle dansende en lachende mensen, ondersteunde ik mijn rug met mijn hand. Springen ging niet meer, een beetje meedeinen was nog wel te doen. Ondanks dat ik me gelukkig voelde van het topje van mijn hoofd tot de uiteinden van mijn tenen, begon ik te wensen dat ik thuis was. De zon was te heet, brandde te hard op mijn veel te witte huid. Er waren te veel mensen, ze stonden te dicht op me en ik kreeg niet genoeg adem. Zelfs die paar wijntjes konden de benauwdheid niet wegnemen zoals ze aan het begin van de dag wel hadden gedaan. Maar de kaartjes waren duur geweest, de muziek was nog steeds heerlijk en ik had het nog goed naar mijn zin bij mijn gezelschap; zeggen dat ik naar huis wilde was geen optie.

Someone like you and all you know and how you speak,
countless lovers undercover of the streets

Gelukkig, of misschien eigenlijk wel helaas, kennen mijn liefsten me te goed. Ze zagen aan me dat ik pijn had en we gingen hierna dan ook meer zitten dan we normaal zouden hebben gedaan. “Als het echt niet gaat, dan gaan we gewoon naar huis hè, dan ga ik desnoods wel met je mee terwijl Vixen en Liefde van Haar leven hier blijven”, zei de liefde van Mijn leven. Ik knikte, knoopte het in mijn oren en zette me er overheen. Maar om half zeven trok ik het niet meer. “Ik wil eigenlijk naar huis, zei ik met een klein stemmetje. Vriendlief sloeg een arm om me heen en veegde de stiekeme tranen weg. “Als we nog even tien minuutjes gaan dansen, gaan we met je mee naar huis. Samen uit, samen thuis.” Het was me meteen duidelijk waarom ze mijn liefste vriendinnetje is.

You know that I could use somebody.
You know that I could use somebody

Twee uur later zaten we thuis op de bank. Mijn spieren begonnen weer te ontspannen, mijn paniek was verdwenen en ik kon weer blijdschap voelen. Met een wijntje in m’n hand, een stuk chocolade in mijn mond, een goede vriendin aan mijn zij en onze voeten onder een zacht paars dekentje was ik zowel letterlijk en metaforisch weer thuis. Terwijl ik helemaal mijn plekje weer had gevonden, leek het me onmogelijk om ooit nog van die bank af te komen. De keuken die wellicht wel tien meter lopen was, leek ineens een halve marathon weg. “Ik wil nog een wijntje halen, maar die keuken lijkt zo onmogelijk ver.” Ze pakte mijn hand, nam me mee en zei dat ze wel mee ging, moest toch plassen. Ik wachtte met mijn wederom volle glas tot ze klaar was met plassen. Want alleen teruglopen, tja, dat was zowaar nog onmogelijker dan de heenweg had geleken. Ze was het met me eens. “Samen naar de keuken, samen naar de woonkamer”, concludeerde ze met een stralende glimlach terwijl we hand in hand terug liepen.

Someone like you

Je bent jonger op de foto’s. Je leefde een ander leven. De mensen om je heen waren jonger, de omgeving was anders. Toch kan ik je niet anders zien dan ik je nu zie. Ik herken jou, mijn liefste, altijd.

Hoewel ik de tijd zo af en toe vervloek omdat het zo verdomd snel voorbij gaat, viel het mee deze week. Ik kreeg een zeven voor mijn tentamen, diclofenac en fysiotherapie voor mijn rugpijn en een tijdelijke oplossing voor mijn geldnood.

De belangrijkste les die ik deze week leerde had niets te maken met mijn tentamen Vroegmoderne Letterkunde. Ik leerde dat alles uiteindelijk voorbij gaat en dat je niet aan alle dingen waar je tegenop ziet doodgaat. Bovendien leerde ik dat je een beetje spacy in je hoofd wordt van Diclofenac en dat dat je veel makkelijker in staat stelt om regenbogen te zien. Zowel spreekwoordelijk als letterlijk.