Kris Heeft Gelijk

Ook ik ontkom er niet aan. Het zonnetje schijnt en het begint te kriebelen. En dan helpt het niet mee dat je in een huis zit waar nog zo veel kan en moet gebeuren. Kleine dingetjes, waar ik spontaan dolgelukkig van word als ze gedaan zijn. De keuken is netjes opgeruimd, de was zit in de machine, de woonkamer is even met een sopje afgenomen en zelfs de vloer is gestofzuigd. Met de nieuwe stofzuiger wel te verstaan, die goddelijk zuigt en ik spontaan de beste aankoop ever vind. Waar je al niet blij van kan worden.

Bovendien staat sinds dit weekend de tweede boekenkast boven op de gang. De grote boekenkast in de woonkamer is voor onze mooie boeken, de boeken waar we allebei graag naar kijken en trots op zijn. Gezien die kast nog niet af is, staan al mijn mooie boeken boven nog in dozen. De tweede boekenkast, die boven op de gang staat, is voor de andere boeken. Dat komt vooral neer op mijn boeken die Vriendlief niets vindt. De gang moet nog gestukt worden, maar we besloten van het weekend hem gewoon neer te zetten en in te ruimen. Hij kan makkelijk verplaatst worden. Sindsdien borrel ik van geluk als ik naar boven loop. Of ik ze nu in het mooie zonnetje zie staan of gezellig verlicht door ons hippe peertje.

Boeken!

Ja, er moeten nog meer boeken in. Ze moeten ook nog op een logischere manier worden neergezet. Er moet nog worden schoongemaakt en ga zo maar door. Maar voor nu staan ze even. En ze staan gezellig.

Of ons prachtige bureau. Zelf gemaakt. Zelf bedacht. Zelf uitgevoerd. En we hebben niet eens elkaars koppen in willen slaan. Ons bureau met een plekje voor ons beiden. Eén van hem en één van mij. En toch samen. Toen vrijdag Vriendliefs nieuwe beeldscherm binnenkwam en ik zijn oude beeldscherm over kon nemen, was mijn plekje aan het bureau ook ineens echt mijn plekje. Mijn eigen plekje, helemaal van mij. En toch gezellig vlakbij hem. Het voelt perfect.

Heerlijk plekje aan het bureau

Het huis wordt langzaam aangekleed. Het wordt af. Het wordt warm. Het wordt ons. Het wordt thuis.