Kris Heeft Gelijk

Het beeld dat van schoonmoeders gegeven wordt is niet al te positief. De beste vrouw komt er niet al te goed mee weg. Ze zou vervelend zijn, zich bemoeien en dingen niet begrijpen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik me totaal niet in dit beeld kan vinden. Omdat Vriendliefs ouders gescheiden zijn heb ik zelfs een schoonmoeder en een stief-schoonmoeder. En hoewel beide benamingen een negatieve connotatie hebben, zijn deze in mijn geval absoluut niet zo bedoeld. Vriendlief heeft leuke ouders en ik kan het met allemaal goed vinden.

“Ik ben verloofd”, zei ze gister dan ook toen ze binnen kwam lopen en de ring liet zien. Grappend, dat wel, want het was allemaal niet serieus bedoeld. “Ben ik lekker mee, krijg ik ook nog eens een stief-schoonvader”, was mijn reactie. Een beetje plagen, want je hoort je schoonmoeder nou eenmaal niet lief te vinden.

“Die heb ik ook ooit gelezen, lang geleden, nog voor ik naar Frankrijk ging. Ik moet een jaar of 18 zijn geweest”, zei ze, over de Guus Flater stripboeken. “Dat is dan wel héél lang geleden”, riep ik met een knipoog. Ze keek alsof ze in shock was. “Nou, begrijp jij dat nou”, zei ze tegen Opa. “Loop ik tegen iedereen te verkondigen dat ik zo’n leuke schoondochter heb en dan krijg ik dit.” Opa nam het voor mij op. Eén van de vele redenen waarom ik zo gek op die man ben.

“Eigenlijk ben jij heel slim”, concludeerde ze. “Je houdt al heel lang vol dat je dommig en onhandig bent. Ook al zou je dat imago al lang op kunnen geven. Je gaat er maar mee door. Heel overtuigend. Eigenlijk ben je dus heel slim.” En we lachten allemaal. Want nog geen seconde daarvoor had ik weer eens een lompe actie uitgehaald.

“O nee, het is allemaal mijn schuld geweest!” riep ze, terwijl de ANWB-meneer de accu van Opa’s auto op kwam laden toen ze naar huis wilden gaan. “Ik heb de lampen niet uitgedaan na het parkeren.” Ik wilde een opmerking maken dat ze het me zo wel heel moeilijk maakte om geen flauwe schoonmoeder grappen te maken hoor. Maar juist op dat moment riep Opa dat het zijn schuld was, want híj had de auto nog even goed gezet. Dat hij het piepje wel had gehoord, maar het niet geregistreerd had als zijnde ‘de-lichten-staan-nog-aan’. Ze hadden een discussie wiens schuld het dan was. “Eigenlijk een beetje van jullie allebei”, zei ik. “Daar scoor je weer punten mee, schoondochter!” was de conclusie.

Dus toen de accu weer genoeg was opgeladen, konden ze weer wegrijden. Opa met zijn nieuwe grote liefde (Stief-schoonoma) en een fles drank die ze van ons mee mochten nemen zielsgelukkig achterin. Schoonmoeders voorin, hard over een drempel rijdend en blij dat ze weg konden gaan. Zwaaiend bedacht ik me dat ik blij was dat ze weer weg konden, maar niet per se blij was dat ze weg gingen.